Projekt dofinansowany przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Współpracy Terytorialnej Republika Czeska – Rzeczpospolita Polska 2007-2013 oraz ze środków budżetu państwa, za pośrednictwem Euroregionu Nysa, a także budżetu powiatu lwóweckiego.
CZ
DE
EN
PL
Starostwo Powiatowe w Lwówku Śląskim
ul. Szpitalna 4
59-600 Lwówek Śląski
Tel. +48 (0)75 782 36 50 Fax. +48 (0)75 782 36 54
Godziny pracy: Poniedziałek 8.00 - 16.00
  Wtorek - Piątek 7.30 - 15.30

Użytkowników on-line: 19
Zalogowanych: 0
Gmina Wleń
A A A Pdf Print16x16 Mail16x16
Wleń – niewielkie, kilkutysięczne miasteczko, pięknie położone w dolinie Bobru, na pograniczu Pogórza Izerskiego i Kaczawskiego – należy do grupy najstarszych śląskich miast. Dzieje osady, a potem miasta związane były z grodem, a następnie zamkiem, którego ruiny do dziś górują nad Wleniem. Prawa miejskie, wzorowane zapewne na lwóweckich, miasteczko otrzymało prawdopodobnie od księcia legnickiego Bolesława II Rogatki przed 1261 rokiem, choć tradycja i lokalni regionaliści powstanie miasta przesuwają na rok 1214 na czasy panowania księcia śląskiego Henryka I Brodatego. Pierwsza wzmianka źródłowa, która potwierdzałaby funkcjonowanie tu osady miejskiej, pochodzi z 1261 roku. Jest w niej wymieniony miejscowy wójt Marcin. Kilka lat później książę legnicki Bolesław II Rogatka utworzył tu okręg sądowy skupiający okoliczne wsie. Druga połowa XIII i XIV wiek to czasy rozkwitu nadbobrzańskiego miasta. Szczególnie wiele zawdzięczało ono Piastom świdnicko-jaworskim, którzy nadali miastu szereg przywilejów, w tym przywilej mili piwnej (mila piwna – obszar kilku kilometrów wokół miasta, na ternie którego ośrodek miejski miał wyłączność na handel piwem), prawo mili i niższego sądownictwa. W 1372 roku księżna Agnieszka, wdowa po księciu świdnicko- jaworskim Bolku II, odsprzedała miasto wraz z zamkiem rodowi von Zedlitz. Wleń stał się więc miastem prywatnym. Taki stan rzeczy trwał do 1690 roku, kiedy to miasto wykupiło się i stało się samodzielnym ośrodkiem.
 
Rozwój Wlenia na przestrzeni wieków był wielokrotnie hamowany lub przerywany przez różnego rodzaju kataklizmy: zarazy (np. 1348-50, 1585, 1633), powodzie ( np. 1566, 1603, 1608, 1702, 1766,1897, 1958, 1977, 1981, 1997), pożary (np. 1690, 1731, 1804, 1813) czy zmagania wojenne. Wleń nigdy nie posiadał umocnień, co negatywnie odbiło się na stanie jego bezpieczeństwa. W czasie wojen husyckich, wojny trzydziestoletniej, wojen śląskich czy napoleońskich miasto wielokrotnie było zajmowane, plądrowane, podpalane przez walczące strony.
Lepsze czasy dla tego niewielkiego miasta nastały w drugiej połowie XIX wieku. Powstała tu między innymi znana fabryka zegarków, założona przez Eduarda Eppnera, który swoje produkty dostarczał na pruski dwór i uzyskał tytuł nadwornego zegarmistrza. Po przeniesieniu fabryki do Srebrnej Góry w jej budynku w 1873 roku powstało seminarium pedagogiczne. Pod koniec XIX wieku siostry elżbietanki wybudowały nad Bobrem sanatorium, które później rozbudowano. Szybko zyskało ono popularność na Śląsku i w Niemczech. Stosowano w nim kuracje wodolecznicze opracowane przez dr. Kneippa. W parku sanatoryjnym dziś znajduje się kapliczka z tufu wulkanicznego (tuf wulkaniczny – rodzaj lekkiej, zwięzłej, często porowanej skały osadowej należącej do skał piroklastycznych).

Istotne znaczenie dla Wlenia miała budowa linii kolejowej. W 1909 roku oddano do użytku trasę Jelenia Góra – Lwówek Śląski przez Wleń, gdzie zlokalizowano też stację kolejową. Miasto przyciągało wielu turystów i kuracjuszy. Aktywnie działało tu koło Towarzystwa Karkonoskiego (RGV), które promowało tutejsze walory krajoznawcze. Funkcjonowało kilka hoteli, pensjonatów i schronisko młodzieżowe.

link do strony głównej miasta Wleń
www.wlen.pl


 

Galerie powiązane z artykułem: